Czy saksofon może stać się instrumentem sterującym elektronicznym światem dźwięków, nie tracąc przy tym swojej organicznej natury? Josh Johnson na albumie „Animative” pokazuje, że jak najbardziej. To dziesięć kompozycji balansujących między współczesnym jazzem, soulem, elektroniką i ambientem. Płyta ukazała się na nośnikach fizycznych 23 października 2026 roku, a 10 listopada trafia do serwisów streamingowych.
Muzyk z wielu światów
Josh Johnson należy do najciekawszych postaci współczesnej amerykańskiej sceny improwizowanej. Jest saksofonistą, kompozytorem, producentem i instrumentalistą, który swobodnie porusza się między jazzem, muzyką eksperymentalną i produkcją elektroniczną.
Współtworzy kolektyw SML, grał w Jeff Parker ETA IVtet, a jego muzyczna droga prowadziła także do współpracy z Meshell Ndegeocello. Johnson był producentem jej albumu „The Omnichord Real Book”. Pracował również z Fleą przy jego albumie „Honora”.
„Animative” jest jego trzecim albumem sygnowanym własnym nazwiskiem i pierwszym wydanym przez Nonesuch Records we współpracy z International Anthem.
Saksofon jako instrument elektroniczny
Najciekawszy pomysł Johnsona polega na wykorzystaniu saksofonu do sterowania samplerami, syntezatorami i automatami perkusyjnymi. Dźwięk instrumentu nie jest jedynie nagrywany i przetwarzany – może wywoływać zmiany w pętlach, uruchamiać efekty i wpływać na strukturę utworu.
Technologia nie służy tu jednak popisowi. Johnsonowi zależy na zachowaniu ludzkiego, emocjonalnego charakteru muzyki. Elektronika staje się przedłużeniem improwizacji, a nie jej zamiennikiem.
W rezultacie „Animative” nie brzmi jak tradycyjna płyta jazzowa z elektronicznymi dodatkami. To raczej osobny, płynny świat, w którym instrumenty akustyczne i cyfrowe współistnieją na równych prawach.
Dziesięć utworów, wiele kierunków
Album otwiera „Idiofone”, a wśród kolejnych kompozycji znajdziemy między innymi „Reece”, „Jazz Chord Possession”, „Aughts Hymnal”, „It Can Be Everywhere” i „High Step”.
Johnson potrafi przejść od oszczędnego, niemal medytacyjnego nastroju do pulsującego, nieco surrealistycznego groove’u. „High Step” przynosi bardziej rytmiczną energię, podczas gdy „Aughts Hymnal” rozwija się w stronę duchowej, elektronicznej przestrzeni. „Upstairs 2021” zamyka całość mglistą, fakturalną kompozycją.
To muzyka, która nie zawsze prowadzi słuchacza oczywistą ścieżką. Czasem bardziej przypomina obserwowanie zmieniającego się krajobrazu niż słuchanie tradycyjnie zbudowanych jazzowych tematów.
Wyjątkowi goście
W nagraniach uczestniczy kilka ważnych postaci współczesnej sceny. Na płycie pojawiają się między innymi basistka Meshell Ndegeocello, skrzypaczka Macie Stewart, trębacz Marquis Hill oraz perkusista Ben Lumsdaine.
Johnson współprodukował album z Paulem Bryanem. Sam odpowiada za znaczną część instrumentarium: oprócz saksofonu gra na syntezatorach, samplerach, pianinie, Rhodesie, gitarze, klarnecie basowym i instrumentach perkusyjnych.
Ta wielość ról nie prowadzi do przeładowania. „Animative” pozostaje spójną wypowiedzią artysty, który doskonale wie, jakich środków potrzebuje do stworzenia własnego języka.
Jazz bez sztywnych granic
„Animative” dobrze pokazuje kierunek, w którym rozwija się część współczesnego jazzu. Improwizacja nie musi oznaczać wyłącznie dialogu saksofonu, fortepianu i sekcji rytmicznej. Może obejmować pętle, elektroniczne tekstury, produkcję studyjną i rytmy bliskie muzyce klubowej.
Josh Johnson nie porzuca jazzowej tradycji. Raczej traktuje ją jako punkt wyjścia do dalszych poszukiwań. „Animative” jest albumem dla słuchaczy, którzy lubią, gdy jazz pozostaje nieprzewidywalny, ale nie traci melodii, przestrzeni i groove’u.
Posłuchaj albumu
Josh Johnson – „Animative” na Spotify